ควรใช้เครื่องสำรองไฟหรือไม่
  อันนี้ผมว่ามีคนอยากรู้เหมือนกัน  ผมอธิบายโดยใช้ประสบการณ์และอย่างง่ายๆ ว่า
โดยปกติประโยชน์หลักของเครื่องสำรองไฟ มีสองอย่างครับ 
  อย่างแรก เวลาไฟดับ เครื่องคอมพิวเตอร์(พีซ๊) จะได้ไม่ต้องดับวูปไปทันที ทำให้มันข้ามขบวนการปิดเครื่อง
ไปทั้งหมด ซึ่งอาจจะก่อให้เกิดความเสียหาย ต่ออุปกรณ์ภายใน ในระยะยาวได้ ( สองปีที่แล้วผมเคยไปซ่อมที่
ร้านคาราโอเกะที่ใช้คอมพิวเตอร์เปิดอยู่ที่หนึ่ง เวลาปิดเครื่องเขาถอดปลั๊กพรวดเลย สังเกตุว่าทำอย่างนั้นทุกคืน
ประมาณ สามสี่เดือน ฮาร์ดดิสก์จะเสีย )  และอีกอย่างถ้ามันปิดวูปทันที หากเราทำงานอยู่ และยังไม่ได้บันทึก
ข้อมูลก็จะหายหมดครับ อาจจะต้องมานั่นทำใหม่
  อย่างที่สอง เวลาไฟตก ไฟกระชาก อันนี้สำหรับคนที่ไม่เคยเห็นก็ไม่เคยรู้นะครับ บ้านไหนไฟตกบ่อยๆ ก็จะ
เกิดอาการไฟหรี่ ทีวีวูป ตู้เย็นเสียบ่อย สำหรับคอมพิวเตอร์ก็เหมือนกันครับ มันก็จะวูบรีสตาร์ทตัวเองไปเลย
แต่เครื่องสำรองไฟที่ป้องกันลักษณะนี้ได้ ต้องเป็นเครื่องสำรองไฟที่มีคุณสมบัติป้องกันพวกนี้ครับ เขาเรียกว่า
มี สเตบิไลเซอร์ ในตัว  สำหรับเครื่องสำรองไฟราคาถูกๆ ก็อาจจะเรียกว่า สเตบิไลโง่ ก็ได้ครับคือมันใช้ไม่ได้
เขียนมาเท่ๆ
  บางที่ไม่มีปัญหาเรื่องไฟเลย ก็ไม่ต้องต่อเครื่องสำรองไฟ ไม่มีอะไรเสียครับ เครื่องสำรองไฟทั่วไป เมื่อไฟดับ
จะร้องอยู่จนกว่าไฟจะติด หรือร้องอยู่จนกว่าไฟสำรองในแบ็ตมันจะหมดแล้วสุดท้ายก็จะร้องถี่ๆ แล้ววูปไปเลย
เครื่องสำรองไฟที่ราคาอยู่ราว สามพันถึงหนึ่งหมื่นบาทเครื่องไหน ร้องได้นานสักสิบห้านาที
ก็ถือว่ามันใช้ได้แล้วครับ นอกจากว่าท่านซื้อเครื่องสำรองไฟ ราคาเป็นหมื่นขึ้นและมีการกำหนดและคำนวณไว้
เพื่อเก็บไฟได้นาน สำหรับอุปกรณ์สำคัญบางอย่าง
  เครื่องสำรองไฟ มีขนาด 5-6-800VA, 1000 VA, และสูงๆ ขึ้นไปอีก ค่า VA ก็เป็นค่าที่ไกล้เคียงกับค่า วัตน์
นั่นแหละครับ อยู่ที่ว่าเราใช้อุปกรณ์อะไรบ้างเสียบอยู่ ให้ไปดูที่ท้ายเครื่องนั้นๆ เช่นที่เครื่องพริ้น โมเด็ม
ผมเทียบให้เห็นว่าไฟบ้านมี 38 วัตน์ อะไรแบบนั้น แต่โดยทั่วไปเขาคำนวณกันคร่าวๆ เผื่อ ๆ ไป เช่น
1000 VA ใช้กับเครื่องคอมพิวเตอร์พีซีและจอไม่เกินสิบเจ็ดนิ้วได้สองเครื่อง เป็นต้น
ส่วนค่า แอมป์ นั้นจะหมายถึงระยะเวลาในการวูป ก็คือปริมาณไฟที่จะเก็บได้นั้นเอง  อันนี้ผมว่าไม่ต้องคำนึง
มากนัก เขาคำนวณมาให้พอประมาณแล้ว เอ่อ...อย่าซื้อเครื่องสำรองไฟราคาถูกมากครับ ไม่มีประโยชน์
  สำหรับเครื่องโน๊ตบุ๊คคงไม่มีปัญหา และส่วนใหญ่ไม่ค่อยใช้เครื่องสำรองไฟ เพราะมีหม้อแปลงก่อนเข้าเครื่อง
และในตัวเครื่องก็จะมีแบ็ตเตอรี่ สำรองอยู่แล้ว

การต่อสาย

สำหรับโน๊ตบุ๊ค
  ไม่น่าจะมีปัญหาเพราะว่ามีสายไฟ มาเส้นเดียว แม้ว่าอาจจะแยกเป็นสองเส้นมา
แต่ก็มีรูให้เห็นว่าควรเสียบตรงไหน  ที่แนะนำให้นิดหน่อยก็คือว่า ให้เสียบด้านปลั๊กไฟบ้านก่อน แล้วค่อยมา
เสียบที่ตัวโน๊ตบุ๊ค ป้องกันมันสปาร์คแปล๊บๆ ตอนเสียบ ซึ่งอาจจะเกิดจากปลั๊กหลวม หรือไม่ได้มาตรฐาน
ซึ่งมันอาจจะไปกระทบต่ออายุการใช้งานของเครื่องได้
  ผมเคยอ่านพบว่า ทางผู้ผลิตแนะนำให้ถอดแบ็ตออก ในขณะที่ใช้สายเสียบตรง จะทำให้แบ็ตเตอรี่มีอายุใช้งาน
นานขึ้น แต่ในทางปฏิบัติไม่ค่อยมีใครทำกัน มันไม่สะดวกครับ

สำหรับเครื่องตั้งโต๊ะ ( เสียบสายไฟเข้าท้ายเคส เป็นขั้นตอนสุดท้าย )
   ก่อนที่จะมีภาพประกอบ ผมอธิบายด้วยคำพูดก่อนครับ  (เคส คือกล่องสี่เหลี่ยมที่บางท่านเรียกว่า ซีพียู )
-- สายสัญญานจากจอ มาต่อเข้าท้ายเคส ที่เป็นช่องการ์ดจอ แล้วหมุนน๊อตสองตัว ตามเข็มนาฬิกา
   ล๊อคสักหน่อย กันขยับ
-- สายจากเมาส์ ถ้าเป็นหัวกลม หัวมักเป็นสีเขียว ก็ต่อเข้าในช่องสีเขียวที่ท้ายเคส หมุนๆ ให้เข้าล็อคแล้วกด
-- สายจากคีย์บอร์ด ถ้าเป็นหัวกลม หัวมักเป็นสีม่วง ก็ทำเข่นเดียวกันกันเมาส์
-- สายลำโพงมักมีสีเขียวก็ต่อเข้ารูสีเขียว ซึ่งมักอยู่ตรงกลาง การ์ดเสียงท้ายเคส
-- สายอินเตอร์เน็ต หรือสายแลนก็มีช่องเสียบที่เข้าได้อยู่รูเดียว หากเครื่องไหนมีสองช่องติดกันแสดงว่าเป็น
   โมเด็มรุ่นก่อน อย่าดัน มันเข้าไม่ได้ครับ ดูรูให้ดี
-- สายไฟจากท้ายจอ  1 เส้น ต่อเข้าไฟบ้าน  หรือต่อเข้าท้ายเคส กรณีหม้อจ่ายไฟ (พาวเวอร์ซัพพลาย)
-- สายไฟจากท้ายเคสออกมา 1 เส้นต่อเข้าไฟบ้าน

หมายเหตุ  ถ้าหากได้หัวสายคีย์บอร์ด หรือเมาส์เป็นแบบ แบนๆ (เขาเรียกว่า ยูเอสบี) มาก็ไม่ต้องตกใจ
   หาเสียบเอาครับ ได้ทั้งหน้าทั้งหลัง แต่ถ้าหากต้องการเสียบในที่คุ้นเคย ก็ไปหาซื้อหัวแปลงมาอันละ
   ไม่เกินสามสิบบาท   อย่าลืมซื้อมาสองอัน ถ้าเป็นทั้งเมาส์และคีย์บอร์ด แต่ส่วนมากถ้าช่องยูเอสบีเหลือ
   พอ ก็ไม่ต้องนะครับ ไอ้หัวแบนๆ เนี่ย มันส่งสัญญานเร็วกว่าด้วยซ้ำ

ไฟช๊อตแปล๊บๆ พอสะดุ้ง   เมื่อมือไปโดนท้ายเครื่อง หรือฝาครอบที่เป็นเหล็ก หรือแม้แต่ขอบโน๊ตบุ๊ค
ที่สีหลุด ถลอกปอกเปือก 

   อันนี้จะไม่เหมือนกันครับ ขึ้นอยู่กับแต่ละสถานที่ แต่ละบ้าน บ้านไหนหน้าบ้านหรือบริเวณ นั้นการไฟฟ้า
ลงกราวดี ไฟมันก็ไม่เกิน บางที่ถมไม่ดี หรือไกล้แหล่งน้ำ มันชื้น หรือดินมันร่วนครับ พวกเขาตอกเหล็ก
ลงกราวลึกแค่ไหน มันก็ยังมีไฟเกิน 
   บางบ้าน (ส่วนน้อย) ก็ลงกราวทั้งบ้าน ทั้งระบบก็จะไม่เกิดอาการนี้ครับ ถ้าผมอธิบายแล้วไม่ใคร่เข้าใจ
ก็หาแฟนช่างไฟสักคน มาอธิบายละกัน จะลึกซึ้งมากกว่านี้
ทำไงครับ อย่างแรกหาผ้าเช็ดเท้าแห้งๆ มารองเท้าเอาไว้ (อันนี้ทำบ่อย ไกล้ตัวที่สุด ) หรือหาอุปกรณ์
แผ่นใด ๆ มารองไม่ให้เท้าเราไปเหยียบพื้นปูนครับ ไม่งั้นก็หารองเท้าผู้ดีมาใส่ หรือยกเท้าวางบนเก้าอี้ซะเลย
ว่างั้น มันก็ไม่ดูดเราจุ๊บๆ แต่ถ้าเป็นเครื่องพีซี ก็หาสายไฟมาเส้นหนึงครับ ยิ่งใส้ในแกนทองเหลืองใหญ่เท่าไหร่
ยิ่งดี ถ้าไม่มีก็เอาสายทั่วไปน่ะครับ ดึงมาซักซีกหนึ่ง หรือรวบเข้าเป็นเส้นเดียวก็ได้ แล้วพัน ผูกต่อกับน็อตตัวใด
ก็ได้ที่ท้ายเคส ปลายอีกด้านหนึ่งไปผูกกับตะปูที่ตอกลงพื้น หรือผนัง เท่านี้มันก็จะไม่ดูดเราแล้วครับ
   สำหรับโน๊ตบุ๊ค ก็หาสติ๊กเกอร์มาแปะไว้หรือหาสีพ่นรถมอไซต์มาพ่นให้มันหนาๆ ไว้เราก็จะไม่ต้องไปโดน
มัน แค่นี้ก็จบครับ ไม่ต้องคิดมาก





ไว้ค่อยทำต่อนะครับ คร่อกๆ....